اهر یمن

13soheyl55 — Tue, 12 May 2009 21:21:18 GMT

قلب خالي مي شود

ضربان بالا مي رود

چشمه هاي اشك در درونت جاري مي شود

دكتر به پرستار نگاه مي كند و لبخندي بي معني به صورتش مي كشد.پرستار نيز به همچنين.دليلش را نمي فهمم شايد چيزي خصوصي در ميان است.

به صورتم دست مي كشد و با نوازش مي گويد چيزي نيست پسرم ،هميشه بعد عمل اينطوريه،به قيافت نمي خوره اينقدر ناز نازي باشي يك خرده درد طبيعيه ،يك خرده خودت كنترل كن.

بر مي گردم به دكتر مي گم :حالتون خوبه دكتر؟دكتر سينه جلو مي ده و مي گه:آره عزيزم خوب خوب،يك صبحانه عالي خوردم با يك بطر مشروب روش، خودتم داري مي بيني دورو برم پر حوري بهشتي و غنچه هاي تازه رسيده.و در حاليكه داشت به پرستار نگاه مي كرد ادامه داد ديگه يك پير مرد كه پاش لب گوره چي مي خواد از اين دنيا،پسرم؟و بلند قهقهه مي زنه.ولي بعد كمي مكث مي كنه و به من نگاهي اندازه ومي گه :منظورت چي بود؟

ميگم:آخه دكتر اون كه داره درد مي كشه تو اتاق بغليه،من حتي نمي دونم مرضم چي هست ،چه برسه به اينكه درد داشته باشم.

دكتر يك نگاهي با تعجب به من مي كنه و بعد رو مي كنه به پرستار و مي گه:خانم شما براي اين قضيه جوابي داريد؟

پرستار در حاليكه چهرش تو كسر ثانيه اي چرو كيده شده، لبخندي مي زنه و بعد در حاليكه من قطره هاي درشت اشك تو چشماش مي بينم قهقهه بلندي سر مي ده، بلند و وحشيانه.

دكتر به طرف من مي ياد و چشم تو چشم من مي دوزه .حالا به سرعت ثانيه اي جوان شده ،جوان با منحني هايي تو صورت و بدنش كه زنانه هست و آرام و لطيف .لب سرخش پايين مي ياره تا مماس با گوش من بشه و بعدميگه حالا فهميدم چي شده.و كشيده و با احساس ادامه مي ده:چيزي نيست عزيز من كه بخواهي بخاطرش فكرت و مخدوش كني ، حتما اينجا كسي هست كه تو رو دوست داره.

من به دكتر نگاه مي كنم به پرستار نگاه مي كنم به تخت بيمارستان كه فلزيه و به ميله هاي دو طرفش دو دست من بسته شده.وخودم كنجكاو مي كنم نسبت به اين احساس كه بالا خره يكي پيدا شده كه من و دوست داره ،با اينكه نمي دونم كيه.

روحم را مي جوم در خود

غلظت پايين تنشهاي من از يك مردار نيز رقيقتر است

عاطفه هايم در هم مي شود

احساسم فرو مي ريزد

من به دريچه چشمان خود خيره مي نگرم

سقوط آغاز راه من است

من احساس سبكي مي كنم در تخت خودم چون شبنمي بر پهناي ابري عظيم.پر ستار تازه به بلوغ رسيده اي در را باز مي كند،تمامي اشكال صورتش را تار مي بينم ،صدايش در سرم طنين و پژواك دارد.

مي آيد و بر صورتم دستي مي كشدو پيشو نيم را مي بو سد و سلام مي كند.من عرق مي ريزم ،مانند بهاري در شاليزار خيس خيس ام.

پتو را از روي پاهايم بر مي دارد ،چيزي در راستاي پاهايم در آن زير نيست،پاهايم قطع شده است.پر ستار دستي هوسناك به لبهاي ترميم شده پاهاي قطع شده ام مي كشد و مي گويد:عاليه،عالي،خيلي خوب به نظرمي رسه بذار يك نگاهي به دستت بكنم.

و مي آيد بالاتر و ملافه را از روي دست چپم كنار مي كشد .هنوز زخمهاي قطع شدگي دستم تازه است.پرستار اندوهي بر چهره اش مي كشد و شروع مي كند به دلداريم كه نا راحت نباشم چند روزي ديگر حتي بهتر از پاهايم مي شود.

با دست راستم محكم دستش را مي گيرم ،با دست ديگرش دست روي دستم مي گذارد.احساس گرما مي كنم .مي خندد و سر ي تكان مي دهد و مي گويد :نوبت اين دستتم مي رسه ،صبر داشته باش، نمي شه تو اين كا ر عجله كرد .فقط به اين فكر كن كه فقط سه تا عمل ديگه داري دستت و چشمات و گردنت ،ديگه كار تمومه،تو از همه دردات خلاص مي شي،اونموقع واقعا احساس يك پرنده را پيدا مي كني.

پر مي زني و آسمان را به مكاشفه مي گيري

قلب هاي ما را خالي از خويش به دريغ مي نشاني

چشمهايمان را هميشگي حريص آسمان مي كني

وبه سبكبالي خويش و بندهايي كه به پاي ماست ميخندي

سرزمين خشكيده است

تو اين را مي داني

لانه اگر مانده است قفس است

تو اين را مي بيني

بر حجم يك ستاره مي شوي

در دوردستهاي بي انتها

به ساحت يك اشاره مي شوي

براي كودكانه بازيها

13soheyl55 — Thu, 30 Apr 2009 20:46:18 GMT

_{لبهايت را مي بوسم*چشمهايت به افق خيره مي شود*چشمهايت را به چشمهايم مي دوزم*دستهايت مي لرزد*حرف مي آيد*قصه مي آيد*تو ساكتي و آرام*من در فرار از خويش ،آسمان را در آغوشت به دندان مي كشم*پرواز را مي بلعم*اشتياق را نهايت مي شوم*در سرخي گونه هايت فرود مي آيم*در آغوشت مي كشم*از طلب تو را فرياد مي شوم*سكوت تو در گرماي تنفسهاي من گم مي شود*دستهايت را ديگر نمي بينم*همه حضور دستهاي من است كه تنت را نيايش مي كنند*من در اوجم*همه ابعاد تنم از تو مي خوانند*به گرمي تن تو مي لرزند*ومن در بهار بي دريغ عريان تو گل مي دهم*با اين همه نمي دانم در اين ميانه عروجهاي پي در پي*در اين ميان اكتشاف لحظه به لحظه اين راز در بستر*با اين همه خوشبختي*چرا من احساس مي كنم تو را گم كرده ام.}

13soheyl55 — Mon, 02 Mar 2009 08:30:18 GMT

چه بي گناه مي روند

در سكوت و خاموشي شب

كبوتران خردشده و در هم شكته

به حلقوم كركسها

جه بي گناه مي روند

در سكوت اين زندگي موهوم

تخيلات شيرين كودكي

به زنجيره ترسهاي مكرر و پي در پي

سكوت مي كنم و تو مي پرسي چرا سكوت؟

سكوت تنها يا دگار ماست

از وقار معصوميت نيست شده

ديروز كليپي را ديدم

كه در آن زني تحقيرمي شد و مي خنديد

لجن مال مي شد و عشوه مي آمد

قسم مي خورم به تمامي مقدسات

تمامي لذت من از شهوت بود

وخنده من از تحقيري بود كه بر خويش روا مي كردم.

13soheyl55 — Sun, 11 Jan 2009 10:38:18 GMT

روزگار عجيبي هست روزگار اين زمانه.روزگار انسانهايي كه ديگه به هيچ چيز ايمان ندارند و زندگيشان ازهيچ درد يا هدفي كه هميشه در دردي ريشه دارد نشات نمي گيرد.

مردمان آرمان بزرگشان به پايان رساندن اين زندگيست فقط همين.البته ادعا هميشه هست ،توهم هميشه هست ،كساي زيادي هستند كه مي گند ايمان دارند مي شينند و برات همه اش حرف مي زنند ولي به حرف توجه نكنيد به بلوفهايي كه اونا از آنچه كه درونشان دارند ميزنند توجه نكنيد به كنه وجودشان نقب بزنيد به زير اون ماسكي كه زدند نگاه بندازيد ،اونوقت مي بينيد كه به تهي مي رسيد به هيچ ،و اون وقت مي فهميد كه اين توهمات و بلوفا چيزي نيستند جز يك مشت آرام كننده ،تخدير كننده و توهم زا كه فقط اونا رو از خود دور مي كنه تا اونا از وحشت اين تهي بزرگ، خودشون نزنند بكشند .

البته بر عكس تمامي اين گوسفندا من اعتقاد دارم كه تنها كسايي كه هنوز وجودشون رنگي از حيوانيت اين سيكل نباتي نداره همون كسايي هستند كه مورد بيشترين غضب قرار دارند .يعني همونايي كه از تو نوشته ها و حرفاشون از بي معني بودن و پوچي اين دنيا مي گند از اين كه زندگي يك تكه آشغال متعفنه.

شايد اول اين يك تناقض برسه ولي خوب دنيا همه اش تناقضه.

آره اين پوچگرايان آخرين نفرايي هستند كه به آرمان حقيقت گويي بدون هيچ گونه منفعت طلبي و ارزش داشتن انسان ايمان دارند و براي همين ايمان هست كه فرياد بر مي دار ند كه تف بر اين دنيا زيرا دقيقا مي بينند كه دراس و اساس اين دنيا هيچ حقيقتي وجود نداره و اين زندگي گله وار دقيقا بر مبناي انكار ارزش انسان شكل گرفته .

بنا بر هيچ دليل و برهاني نمي توان سلاخي يك كودك و توجيه كرد و هنوز به ارزش زندگي اعتقاد داشت مگر با انكار اون و انكار اون مي شه همون اعتقاداتي كه ديگران دارند و هنوز پشت اون سر شون با لا مي گيرند و دماغشون پر از تفاخر مي كنند و به چرا تو اين صحراي خور و خواب و خشم و شهوت ادامه مي دند.

با مزه اينجاست كه اينا اون دسته آدماي پو چگرارا نصيحت هم مي كنند .در حاليكه اين تاريك انديشان از نظر حقيقت گويي هزاران سال نوري از اون گوسفندان مشمئز كننده بالا ترند.

با دلي مستحكم و استوار تو پارك نشستم وبه زندگي فكر مي كنم به هستي مي انديشم و به انسانيت مي نگرم.

چيزي نمي گذره كه خسته مي شم و حالت تهوع مي گيرم.

مي رم تو دستشويي پارك بالا مي آرم.

به خودم نگاه مي كنم به هيچ جا نرسيدم بهيچ جا مي خوام بزنم خودم بكشم.به ديگرا ن كه نگاه مي كنم مي بينم كه اونا دار ند مي رند و من تو خودم دست و پا مي زنم ولي يك دقيقه صبر كنيد اينا هم كه واستا دند و دارند اداي حركت و در مي آرند.اي بابا بهتر بگم كه دارند تو عفونت خودشون دست و پا مي زننذد .

خندم مي گيره احساس آرامش مي كنم وبا يقيني حاصل اتحاد با هستي منم تو عفونت خودم دست و پا مي زنم.ديگه فكر خودكشي نمي كنم.

چرا بايد بمونم ؟چرا بايد زندگي كنم ؟چرا بايد اين همه درد و تحمل كنم؟

-براي اينكه تو يك مردي ،تويي كه زندگيت مي سازي .پاشو برو مبارزه كن وزندگيت همانطور كه مي خواي بساز.

-نمي شه زندگي اونطوري كه من مي خوام تو اين دنيا نمي شه

-پس برو دنياي خودت و بساز.

-تا حالا ديدي اونايي كه خواستند دنياي خودشون، دنياي بهتري رو بسازند چه گندي به دنيا زدند .چقدر خودشون تو همون باتلاقي كه بخاطرش از اين دنيا متنفر بودند فرو رفتند.

-پس خفه شو زندگيت و بكن.

-نمي تون ديگه تحملش ندارم.

-بابا دست از سرم بردار، آخرين قسط بدهيت و بده، بعد برو هر گويي مي خواهي بخور.

نمي دونم شما چه دليلي براي زندگي و يا بهتر بگم براي گريز داريد .

همه ما عادت داريم در خصوص فجايع روبرومون چنان زندگي شخصيمون و از اين فجايع دور كنيم و به صورت يك مسئله با اون بر خورد كنيم و با دلايلمون به توجيه اون فاجعه بپردازيم كه دلايلمون هيچ خدشه اي نپذيره كه راحت بتونيم سر رو با لشم بذاريم و بخوابيم.

ولي تا به حال فكر كرديد كه ما بياييم و خودمون و جاي اون كسي كه فاجعه بر سر اون اومده بذاريم و ببينيم دلايلمون چند مرد حلاجند و مي تونند دووم بيا ورند.

يك تمرين:خودتون جاي يكي از قربانيهاي بيجه بگذاريد جاي يكي از اون بچه ها.حالا تو اون زجر و ترس و پايان چند تا از اون دلايلتون مي تونه از خجالت آب نشه و تو تاريكي خودشو گم نكنه.

راهنمايي:خودتون محدود نكنيد اين تمرين و مي تونيد در هر واقعيت تلخي تصور كنيد.

قتل عام روندا،قر بانيان اسيد پاشي،كسايي كه تو قر باني انفجارات عراق پاره پاره مي شدند ،قر با نيان تجاوزات دست جمعي چه در بوسني يا مناطق جنگي ديگر يا همين كوچه بغلي و...

روز شمار یک شکنجه دیده1

13soheyl55 — Sun, 16 Nov 2008 09:27:14 GMT

صبح شده و من بيدار شدم .نمي تونم چشمم و خوب باز كنم ،خون خشكيده شده دو سر پلكا رو به هم نزديك كرده .دست ام بسته است و نمي تونم پلكهام از هم باز كنم .

احساس درد شديدي تو صورتم ،قسمت فك دارم، بدجوري تير مي كشه ،با زبونم به دندونام مي زنم ،نه دندونام چيزي نشده حتي لقم نيستند ،هر چي هست از اين فكه ،فكر كنم شكسته باشه .نمي تونم ببينمش ولي احساسش مي كنم، بدجوري باد كرده ،احتمالا كبودم شده.

زياده روي كرد،هميشه از اين اخلاقش نفرت دارم .جو گير مي شه هيچي نمي فهمه،يكي نيست بگه با اين امكاناتي كه تو داري اگر الان فكم شكسته باشه چه غلطي مي شه سر اين فك آورد ،فك چيز مزخرفي، مثل دست و پا نيست، اگر بشكنه بد جوش مي خوره، تازه اگر جوش بخوره ودرست جوش بخوره .

آه خدا خنده ام مي گيره ،فكرش كه مي كنم بد جوش بخوره ،قيافم چطوري مي شه.آخه يكي نيست به اين بگه فكر تو كله تو نيست پسر،حالا قيافه من فداي سرم ،با اين فك تو پس فردا انتظار داري من برات زجه موره برم و التماس كنم و به غلط كردن بيافتم ،زهي خيال باطل ،اين وضعيتي كه من مي بينم با اين دردي كه من دارم ،تنها كلمه اي كه مي تونه از اين فك در بياد آهِ،تازه اونم اگر در بياد.

هميشه به اش گفتم جو گير نشو تو كه داشتي با مشت تو سر و صورتم مي زدي منم كه داشتم به نحو احسن زجر مي كشيدم ،هر چي كه مي خواستي داشتم مي گفتم ،به غلط كردنم افتاده بودم ،ديگه اين لگد زدن تو دهنت ديگه چه صيغه اي بود .دستاش كم زوره ولي پا اونم تو كفش يقور يك چيز ديگه است ،غير قابل پيش بينيه.

هنوزم پا نشده ،نشئه ادا اطواراي ديبشبه ،منم كه اينجام با دست و پاي بسته با بدن زخمي .خون ازم زياد رفته احساس سردي مي كنم تنم مور مور مي شه سرم تيرمي كشه ،بدنم آخه پر زخمه، اين پسر هم كه آدم شلخته اييه يك پانسمان كه هيچي حتي يك دستمال بستن دور زخمم بلد نيست. براي همين هم همه خونم رفته والا من اينقدر ضعيف نبودم من سردتر از اين هوا رو با لباس كمتر طي مي كردم. ولي الان نه خون تو رگه نه جون تو تن .من مي دونم با ندونم كاري اين پسر من زير شكنجه نمي ميرم. دلم گواه مي ده آخر سر سينه پهلو مي گيرم و جونم در مي ياد .يكي نيست به اين بگه الان كه خودت زير يك بار پتو و لحاف خوابيدي حداقل يك دونه از اون پتوها يا نه يك گوني مي انداختي رو من مي رفتي .اينم براي خودم نمي گم براي خودش مي گم ،مگه نمي خواد اين وضع ادامه داشته باشه ،بعضي مواقع واقعا شك مي كنم كه اين وضع و نميخواد ،ولي با خودم مي گم اگه نمي خواست كه يه شب مي زد من و مي كشت و تموم.ولي اگر مي خواد اين شلخته بازي ها چيه؟ .

بالاخره اين پسر يك مشكلي داره كه بخاطر اون اومده ما رو با اون وضع مسخره گرفته و تو اين زير زمين به زنجير كشيده و داره شكنجه مي ده.احتمالا يك خلايي تو فكرش تو روحش هست و فكر مي كنه مي تونه اينطوري اون پركنه.خوب تا اينجاشم من مشكلي ندارم ،اينم يك فكر.ولي مشكل من ازاينجا شروع مي شه ،كه اگر مشكلش تموم شده كه هيچي بزنه من و بكشه ، والا اگه هنوز مشكل داره، بايد من بمونم كه با جيغ و داد و استغاثه هام خلاء روحي اون و پر كنم .ولي با اين شلخته بازيهاش تا چند روز ديگه من مي تونم دووم بيارم؟ اون موقع مي خواد چيكار كنه؟حتما مي خواد بره يكي ديگه رو پيدا كنه؟احمق.

يك بچه نسبت به عروسكش بيشتر مسئوليت داره تا اين.

قطعه

13soheyl55 — Sat, 08 Nov 2008 00:51:35 GMT

با اينكه شراره گيسوانت چون جويباري از عسل است وچشمانت سطح بيكران اقيانوسها.

با اينكه تنت روشناي مهتاب است و دلپذيريت همچون عطر گل ياس

و قامتت ريشه دارد در سرزمين ظرافتها

اما هيچ كدام از اينها از يادم نبرده است

كه تو هيچ نيستي جز يك هرزه خيابانگرد.

فردا بهار مي رسد

تو خوشحالي كه مي شكفي،مي دانم.

من اما به هيچ نمي انديشم،مگر آنكه بروم.

تا كپه مرگم را بگذارم و بخوابم

تا زمستاني ديگر.

13soheyl55 — Fri, 17 Oct 2008 10:51:27 GMT

امروز بهار بود ،آسمان پریده رنگ می نمود.

من یک پرنده عاشق ،که در میان دستهای خود جان می دادم.

از تبار خود که می پرسم ،سنگها می خندند.

رنگها می بازند و من از عاشقانه های خویش خجالت می کشم.

رشک می برند به من،آنان که نبوده اند و می گریند به احوال من آنان که مرا ندیده اند.

ومن از سقوط خویش به رعشه می افتم.

صدای پای بهار قشنگ است ،وقتی که نجوای خردشدن تنت بر آن هم آوا شود.

صدای پای بهار قشنگ است وقتی که به انکار هویتت قدم گذارده است.

من از سکوت شب می خوانم ،از آن همه گناه که پنهان است.

داستان

13soheyl55 — Fri, 03 Oct 2008 20:29:13 GMT

علی اومد و من کشید کنار و گفت:ممد شنیدی.گفتم:چی رو؟گفت :حسین از زنش طلاق گرفته.گفتم :علی بس کن.گفت:به خدا راست میگم برو از همه بپرس.گفتم چرا شما اینقدر به زندگی دیگران گیر می دید ؟چی بهتون می رسه؟والله زشته.گفت :بابا بس کن بی خیال .

کار همیشگیشون شده ،همیشه یک چیز بر می دارند برای اون جنجال درست می کنند .بدون این کار زنده نیستند.

چند وقت پیش می گفتند که حسن زنش کشته.حسن دو سه روز نبود بعد که اومد سیاه پوش بود ،همه یک طورایی نگاهش می کردند و زیر لب چیزایی می گفتند و از کنارش زود رد می شدند.بنده خدا حسن مبهوت این ادا اطوار، روحشم خبر نداشت چی شده.آخر به گوشش رسوندند.حسن با اون وسواسش به حرف مردم و زود رنجی خاص خودش،نمی دونست داره چیکار می کنه.مثل اسفند رو آتیش سر جاش بند نبود ،به زمین و زمان فحش می داد .آخرشم رفت وسط حیاط و طوری که کسی نباشه که نفهمه فریاد می زد من زنم نکشتم. بعدم دلیل اثبات حرفش میکروفن گذاشت جلوی موبایل و با

داستان

13soheyl55 — Tue, 10 Jun 2008 19:20:18 GMT

666(پسری که بر ظلمات فرمان راند)

سکوت کن پسر سکوت کن تو رو به خدا سکوت کن تو رو خدا .پسرک آرام آرام بود در حالیکه مرده اون وچمباتمه کرده بود با لرز و ترس تو بدنش ولی اون اصلا تو این فکرا نبود چشا شو بسته بود و تو چنا ن آرامشی بود که اصلا انگار تو این جهان، تو اون زیر پله نمور و تاریک و متعفن نیست و زیر لب نجوا می کرد زیر لب آواز می خوند و همین بود که مرد و عصبانی می کرد،چرا که مرد نمی تونست جلوی آواز اون وبگیره مثه همیشه کتکش هم نمی تونست بزنه ،آخه سر و صدا ایجاد می کرد کتک زدن. و اون نمی خواست حالا که همه خونه پر از ارواح بود ودوره افتاده بودند و سانت به سانت خونه رو بو می کشیدند و گوش واستا ده بودند این شا نس، این دخمه نمورو که احتمال داشت اونا رو امشبم نجات بده از دست بده .بعضی مواقع حضورشون احساس می کرد نزدیک نزدیک انگاری سایه ای که ندارند رو سرش افتاده،بعضی مواقعم صدای رفت و اومدشون و که چیزی شبیه به صدایه خر خر آخرین نفسای یه آدم بود می شنید. حالا هم چنان وجودشون نزدیک احساس می کرد که اونم مثله پسر چشمهاش و بسته بود و مثله اون ورد می خوند ،البته نه مثل پسر با اصوات نا مفهوم بلکه هر چیزی که به نظرش قدسی می اومد و هر کدوم از اونا که به دلش قوت می داد، هزار هزار بار تکرار می کرد.

ورد خو ندن اونم زمانیکه می دونی یه سری ارواح از شکل افتاده و پلید تو چند وجبی تو هستند و دارند به دنبال یه چیزی مثه تو له له می زند با مزه می شه،چنان آهسته چنان آهسته که صداش حتی به گوش خودتم نمی رسه، که بعضی مواقع تو صدای قلب خودت گم می شه ،اونم زمانیکه چنان نزدیکند که دیگه تو نفست بند اومده ،که خشکت زده که همین الانه که رو صورتت د اره دو تا دست بزرگ و وهم آلود می خزه،که اومده صورتت از هم بدره یا شکمت و یا قلبت یا ذهنت ولی تو این حال تو داری بازم ورد می خونی با اصواتی که خودتم نمی دونی این دیگه چییچه،

مرد و پسر خیلی وقت نبود که تو این شهر او مده بودند ولی به هر حال فرق نمی کرد، هر جا که بو دند منفور و در گوشه بو دند مثه یه تیکه زباله.

مرده یه طور خاص بود ،یه پاش بد لنگ می زد دستاشم چطوری بگم یه طو را یی ازشکل افتاده بود،هیچ کا ری نمی تونست بکنه ،اصلا انگار بی فایده بودند، به هیچ درد نمی خوردند، مگر کتک زدن این پسر، تو این حالت چنان از خودشون چا بکی نشون می دادند که آدم تعجب می کرد، شایدم به خاطر این بود که هر روز سه نوبت این کا رو تکرار می کرد؛ برای همین تخصصی رشد کر ده بو دند این دستا.

پسر همیشه با این مرد بود ،ولی مال این مرد نبود، مرد با مادر پسر بود، خیلی قبل از این که پسر به دنیا بیاد. ولی بچه از اون نبود، نه چهرش شبیه بود، نه قدو قامتش، نه اینکه مرد خودش قبول می کرد. وقت به دنیا اومدنش مادرپسر مرده بود و مرد از این بچه هم همونطور که از مادراستفاده می کرد استفاده می کرد، برای یه لقمه نون به هر دریوزگری،حالا نه دقیقا مثه اون.

پسره قشنگ بود؟ نمی دونم شاید بود، ولی بیشتر از قشنگی معصومانه بود، بد جوری آدم حرصش می گرفت از این همه معصو میت که ریخته بود تو صورتش، این حرف و نه من بگم، هر کی که اون و می دید که وسط راه کنار راه یا یه گوشه تاریک راه زل میزد تو صو رتت، می گفت. وقتی که دستش و همونطور که اول صبح مرد براش به شکل گدایی حالت می داد و اونم تا شب همونطور نگه می داشت، به سمتت دراز بود، تو با هزار فحش به خودتت و اون و همه، نمی تونستی باید پول می دادی به اون، پول می دادی یا جلوش می ریختی و می رفتی با سرعت ،با مزه اینجاست که تا مرد نمی اومد، اون دست دراز نمی کرد به پولا ،بی اعتنابود بی اعتنا. آخه می دونید اون یه خرده که نه خیلی عقب مونده بود، صورتش و هیکلش هیچی از این نشون نمی دادند، ولی بود ،بد جوری هم بود، انگار از دنیا هیچی نمی فهمید، یه تو خود فرو رفته کامل کامل بدون حرف، بدون دنبال کردن نگاه، هیچی هیچی. بجز مرد ،اونم تو اون حالت شبا کسی ندیده بود از دهنش یه کلمه حرف، صدا یا خر خر بیاد .حتی وقتی که مرد زیر مشت و لگد چنان آن بچه را می گرفت که حتی آدم سگ را نمی گیره.

از شهر براتون بگم یه شهر معمولی با کاسبیهای معمولی مر دمش همیشه شکر می کردند وقتی چیزی قسمتشون می شد ،وقتی نمی شد ،که اونم از حکمت می دونستند. و یا وقتی که قسمتشون به زجر دیگران بودیا زجر کشیدن از دیگران. همیشه شکر می کر دند وکلا یکی از دلایل این شهر و یا شاید همه دلیل پایداری این شهر همین شکر بود. همین که همه هر چیزی که داشتند و نداشتند، که همیشه هم این داشتن و نداشتن از زجر به دیگران بود و از دیگران .همه اون و از چیزی می دونستند که شاکرش بودند و کسی نبود که شکر نگه چه او نیکه اینقد خورده بود که داشت از دهنش اضافه هاش بیرون می زد و خفه می شد ،چه او نیکه یه تکه نون خشک داشت، که با یدآن تیکه را بین صد تا تو له اش تقسیم می کرد ،واین تیکه راهم باید پیدا می کرد از رو زمین یا آشغالای کنار یه قصری یا یه عیش یا یه بد مستی، که قسمتش شده بود

و بزر گترین فرق این مرد و پسر همین بود این دو تا شکر نمی گفتند، چه اون پسره که نمی تونست که زبون نداشت که فهمش و نداشت، چه اون مرده که همه اینا رو داشت شایدم زیا دی داشت ولی چنان الکن که دیگه دلش نمی اومد که اون و شکر کنه. که اگه می دونست کسی دلیل این همه کج و کوله ای اون هست، یقه اون و می گرفت و هر چی بلا بود به سرش می آورد. حالا را نبینید که اون اینقدر چاپلوس و ریزه خور و جیره خور یه لقمه نون از هر کس و نا کس است. اون تمام نفرت و عقده اش برای اون کسی تلنبار کرده که دلیل این از ریخت افتا دگیشه.

مردم به این مرد و پسر هیچ اهمیت نمی دادند ولی خیال نکنید که از شکر نکردن اونا این کار و می کنند، نه این مردم به هر کسی که هیچی نداشت بی محل بودند، این دو تا هم که جز نکبت هیچی نداشتند. مرد به زبو نی دریو زگر یه لقمه نون است و پسره به بی زبو نی، برای همین بدترین محل این شهر یه خرابه که دیگران برای شبای اون زیاد قصه داشتند نصیب این دو تا شد. نمی تو نستند او نجا نرند ،حدا قل او نجا یه سقفی داشت. والله هم مشکلی نبود تا این هفته پیش،از هفته پیش رو حهایی تو این خونه او مدند. با اینکه قبلش یه صدا هایی می اومد ولی حضو رشون و اون گشتن و جستجوی کریهشون از هفته پیش شروع شد، اگه این مرد به طو ر اتفاقی این رو حا را نمی دید و صدا شون نمی شنید و انبانی از علم به روح خوب و پلید، رو حی که در یک آن دیدنش تخم چشات می تونه بتر کو نه و با دستای کشیده و زمختشون در یه آن می تونند تمامی وجودت از هم بدرانند، و دریدنی که به لحظه ای هست ،ولی درد ش همیشگی با هات می مونه و نشون دارش می شی تا هست که هست، اگه مرد اینا رو نمی دونست واون روحا اون دو تا را می دیدند ،الان این دو هم با ید از هم دریده و از هم پاشیده با دو چشم به خون نشسته درد می کشیدند و درد می کشیدند و فریاد می زدند و زجه و زار و فغان.

آره مرد درست اون روز یادشه با تمامی ترسش آخه اون روز درست یه هفته از ورد گفتن نا مفهوم پسره می گشت و مرده دلیلش و نمی دونست ،هر کا ری هم کرده بود و هر چی پسر و زده بود کمکی به خفه شدنش نکرده بود. حتی چند بار که سرش و محکم به دیوار کوبیده بود که هر آدم معمولی رو بیهوش می کرد ،ولی اون بیهوش نشد یا شد ولی بازم تو بیهوشی ورد می خوند، ورد می خوند و ورد می خوند .دیگه اون روز مرد واقعا تا پای جنون از این وردا خسته شده بود و دیوونه، که یهو رو حها رو دید، کلا وردای پسر را فرا موش کرد یا شایدم فرا موش کرد.

مرد هر بار که تو روز به شب فکر می کرد و هر لحظه هم این فکر کردن بیشتر می شد، تنش می لرزید .بدجوری آخه شب به شب روحها به این دو نفر نز دیکتر می شدند .هر شب تا بدانجا میرفت که مرد به خودش می گفت: دیگه پیدامون کردند و در حالیکه برای حلول فاجعه دیگه نفس نمی کشید و قلبش وا می ایستاد و تنش خیس خیس عرق می شد و از یه لرز دائم فرو کش می کرد به سردی و خشکی چوب ،می دید نه اینبارم نشد، صبح شد و هنوز اون و پسر که بی خیال چمباته بود تو تنش زنده اند. پس بلند می شد و صبح را با یه فحاشی مستهجن به پسر و زیر مشت و لگد خرد کردنش شروع می کرد، وقتی که اینقدر عقده اش خالی می شد که هیچ دیگه از ترس دیشب و از خجالت به فکر افتادنش چیزی در او نمی موند ،یک گوشه مثل جنازه می افتاد و در حالیکه تو نفسای تندش، لهجه هق هق گریه رو می شنیدی، می تمرگید تا آروم بشه بر ای شروع یک روز دیگر.

بعضی مواقع از کار رو حها تعجب می کرد، به نظرش یک چیز بی مفهوم تو کا رشون بود. تو این یه هفته این رو حها، چنان به اون نز دیک شده بودند ،که مردبا ور نمی کرد که اون دو را ندیده باشند، یا بوشون و نشنفته با شند .به نظرش یه رمز و رازی تو کارشون بود ،شاید داشتند با پدر و پسر بازی می کردند، یا نه داشتند ذره ذره زجرش می دادند، شایدم این رو حها از اونایی بودند که یه جا خونده بود،که با با زی دادن و ذله کردن طعمه خودشون لذت می بردند و تا اونجا اینکاررا ادامه می دادند که طعمه دیوونه بشه، خودش با پای خودش بپره تو دامنشون یا زیر دست و پای وحشاتنا کشون، نمی دونست، هیچی نمی دونست، فقط می دونست رمز و کاری تو کارشون هست.

اینم که همه چیز و تو این ما جرا به خودش و پسره جمع می زد درست نبود. چونکه خودش فهمیده بود، هیچ کدام از حالتهای اورا پسرنداشت. انگارنه انگا ر تازه صبحها بعد از کل ما جرا چشمهای پسرهبر قی می زد که برای مرد چنان تعجب آور وتر سناک بود، که مرد تمام سعیش رامی کرد ،تا چشمش به چشم پسر نیافته.

لابد شما می گید مرد چرا این خونه را ول نمی کرد و نمی رفت، تو بیا بون یا یه شهری دیگر، من اگه الان بگم که تو اون شبا درست در همون هفته سوزی او مده بود به شهر که نگو همرا ه با بارشی وحشتناک اونم تو یه شب و فقط توی شب و یا از گرگای بیابون بگم و کفتارا شما بازم قانع نمی شید ،به نظر شما هنوزم بی معنیه و دلایل برای موندن تو اون چهار دیوار وحشت نمی شه، ولی آخه یه چیزی هست و اونم اینه که این اولین اتفاق برای مرد نبود. تو این عمرش که همه تو خرابه ها بوده، اینقدر تر سناک تر از این اتفقات دیده ،که یاد گرفته به این زودی جا نزنه، که اگه می زد خیلی وقت پیش خوراک کفتا رها و گرگها شده بود. اون دیگه متخصص این بلایا شده ، اصلا طبیعت اون که همیشه خرابه نشین و دور از جمع بوده ،تخصصی برای تحمل این ترس و دلهره ها و دووم اوردن وباز دووم اوردن ،شکل گرفته. با اینکه هیچ وقت نمی توان از لذت بردن مرد تو این تجربه ها نام برد.

ولی با همه این احوال ،مرد با ور داره که این بار فرق می کنه و چیزی درونش می گه که این اتفاق یه اتفاق جدیده یا یه چیز جدیدی تو خودش داره. برای همین مجهول و نمی دونم چیه که با اینکه قبلا مثه این ترس را تجربه کرده ،ولی ایندفعه اعصاب و روانش بد جوری داره ویران می شه.

مرد به سمت بچه می ره ،بچه در خیالات خودش و یک مشت پول خرد دورو برش ،مرد وقتی که همه پولا را جمع می کنه دست پسر را می گیره که با خودش ببره ،اندک مقاومتی از طرف بچه باعث می شه که همراه با تعجب به بچه نگاه کنه،لبخند بچه تنش را می لرزونه ،می ترسه بچه رو زیر مشت و لگد می گیره و رو زمین به سمت ویرانه می کشه.

هوا نسبت به رو زای دیگه زودتر داره نقاب در شب می کشه سایه ها بلند شدند بلند بلند و دنبال مرد خودشون با صدای خسخس باد می کشونند .کوچه ها خالی و هیچ کس را نمی توان اونجا پیدا کرد .مرد احساس کرد که از نور سرخ غروب رو کاهگلا بو ی خون میاد و از نیمه های تاریک و سایه زده مابقی دیوار صدایی مبهم از همهمه ،مرد احساس خوبی نسبت به همه اینها نداشت ،برای همین با تمام سعی پسر را دنبالش می کشید و به هیچی فکر نمی کرد بجز زودتر رسیدن به ویرانه اصلا حواسش نبود که اون پای الکنش از یک آدمیزاد سالم هم تندتر می رفت.

به ویرانه که رسید قاب در ورودی را که طی کرد در وسط سر سرا نفس از را حتی کشید و پسر رو ول کرد و تکیه داد به دیوار .از ترس خودش خندش گرفت بود و چشمش بسته بود و می خندید که یک هو تکون شدیدی احساس کرد ،چندان که به زمین خورد و صدای مهیب بسته شدن در پشت سرش و شنید.چشمش و که وا کرد از وحشت داشت می مرد تو یک لحظه شب خودش رابا تمامی ظلماتش ول داده بود تو سر سرا ،هیچی پیدا نبود ،مرد یاد پسر افتاد ولی از اونم خبری نبود،هر چی اینطرف اونطرف دست کشید اثری از اون نبود.داشت چشمش به سیاهی عادت می کرد که احساس کرد چیزی یا چیزایی دارند از طرف دیگر سر سرا از زمین بر می خیزند ،خون تو رگش منجمد شد احساس کرد که ضربان قلبش خفه شد ُ دیگه نفس نکشید و گوش داد به صدای کشیده شدن چیزی رو زمین که دقیقه ای بعد جایش را داد به صدای خر خر و بعد نعره بلند مرد که چنان فر یاد کشید که اگر بیرون طو فان نبود حتما کل شهر می فهمیدند .

روز بعد هیچ کس نه اثری از مرد دید نه بچه،با اینکه اونا بود و نبودشون هیچ فرقی برای شهر نداشت ولی کم کم سوالهایی برای دیگران پدید می اومد که چی شده است.مطمئنا اگر حوادث بعدی پیش نمی اومد شاید بدنبال این پسر و پدر گروه جستجو هم را می انداختند.

هر روز از طرف شرق از جاییکه ویرانه بود ،وویرانه آخرین بنا بود .یک تکه ظلمات ،که اول کوچک بود و خرد ولی یواش یواش بزرگ و بزرگتر شد ،رشد کرد و بالغ شد و بزرگ شد.هر شب بزرگتر ،هر شب بزرگتر.

ولی این مسئله نبود ،ظلمات به خودی خود ترسناک نیست ،شاید کمی سیاهتر از سیاهی باشه.ولی این ظلمات فقط سیاهی تشدید شده نبود به هر طرف که می رفت و به هر خونه که می رسید کل اون خونه یا محله را نابود می کرد .مردم در حالیکه صدای زجه و فغان می شنیدند از ترس و لرز تا صبح بیدار می موندند و فردا صبح آن چه که می دیدند وحشتناک بود اجساد متلاشی شده و از ریخت افتاده ،چه چیز باعث می شد که یک تن سر پا چنان متلاشی بشه ؟هیچ کس نمی دونست .یک چند نفر که از این ظلمات تونسته بودند فرار کنند از صداهای خس خسی می گفتند که وقتی به کسی می رسه تن اون کس به آنی از درون می پاشه یا بعضی از سیالی چیزی شبیه روح می گفتند که تماسشون با تن کنترل آدم و می گرفت و آدم رابه جون خودش می انداخت وآدم خودش را ویران می کرد.

این تشبیهات به هیچ کس دیگر جراتی باقی نگذاتشته بود .یک زمانی رسید که مردم دیدند که تنها راه فرارِاست. همه نا امید شده بودند.ولی دیگه خیلی دیر شده بود ظلمات دور تا دور شهر و گرفته بود مثل یک زنجیر .در اول سیاهی شب بود که همه فهمیده بودند .بعضی ها شاید خیلی ها می گفتند بیایید وسط شهر متمرکز بشیم تا ظلمات به اونجا برسه صبح می شه و ما می تونیم فرار کنیم ولی یک صدایی از وسط جمعیت یک دفعه تو همه پیچید که امشب شب آخره امشب این ظلمات سایه بالا سر همه ما می شه و نیشخندی تلخ وسهمگین را تو فضا به دنبالش کشید .هیچ کس نفهمید که این صدا مال کیه ولی انگار تو این صدا چیزی بود که تن همه را لرزوند.

روح خبیث اول:به سلامتی پادشاه و آقای جدیدمون و زوزه ای کشید

روح خبیث دوم :و به سلامتی تن هایی که امروز نصیب ما خواهد شد و چشمها و زجه هاو زو زه ای کشید

روح خبیث سوم :و به سلامتی کینه والای ارباب که ما را همه را به هست آورده و باز آفرید.

و در اینجا همه رو حهای خبیث که تعدادشون سر به آسمون می زد،در حالیکه چنان گرگانی به دور پسرِ بی زبان آن پیر مردِ عجق وجق سر به خاکسپاری زده بودن زوزه ای کشیدند که کل شهر را لرزاند و این دومین بار بود که تن اون مردم در آن شب می لرزید و شاید دیگر هیچ وقت نخواهد لرزید.

ولی پسرانگار در این دنیا نبود به رو برویی که نبود چشم دوخته بود و وردی می خواند نامفهوم.

نامه به یک دوست

13soheyl55 — Thu, 08 May 2008 19:09:56 GMT

دوست عزیزم در وبلاگ سقوط: زئوس

سلام

نوشته بودی چرادیگر نمی نویسم ؟می خواهم بگویم می نویسم ولی چندان خالی از دلیل در پایان هر نوشتنم که قادر به کنتر ل خویش برای پاره کردن آن نیستم .می دانی به نظر من اگر دو شهوت بی مقدار پول و شهرت نبود اگر در وجود تمامی ارباب هنر و فلسفه این دو رذالت لانه نداشت، الان ما نودو نه درصد هنر ها و اندیشه ها را در بستر فرهنگ و تاریخ نداشتیم .

آرتور رمبو غول بزرگ شعر فرانسه بعد از دوران اوجش که تا بیست و چند سالگی هم نکشید از هر چه نوشتن پشیمان شد و نسبت به تمامی آن شاهکار هایش بی تفاوت در یمن یا جایی به همان اندزه مستهجن مرد .

کافکا آخرین وصیتش به نزدیکترین دوستش آتش زدن تمامی نوشته هایش بود .

نوشتن اگر نوشتن اصیل باشد چیزی از درونت هست، ابعادی از روحت .

اگر در انتشار یک اثر سائقه پول و شهرت و شهوت نباشد، انتشار یک اثر دیونگیست.ما هنوز یا دمان نرفته است که هدایت برای چاپ عمیقترین داستان بلند تا به حال ایران،چه انگها که نخورد از بچه باز تا زنا با محارم از سادیسمی تا جانی و این در حالی بود که بچه بازهای واقعی، روسپی صفتان ،سادیسمیها ،کسایی که مملو از منجلاب متعفن انواع امراض روانی-جنسی ،در پشت نقاب شیخ و مهندس و دکتر و بازاری وعامی زندگی کردند و این انگ را نخوردند .

جرمش آن بود که اسرار هویدا می کرد.

نوشتن همیشه عیان شدن در مقابل یک مشت چشم چران هست ،درست مثل رقص برهنگی (استریپتیز).شبهات این رقص با خودفروشی و بی دلیل بودن این رقص مگر برای پول و ..کل مطلب است.

حال من نه سائقه پول دلیل نوشتنم هست، نه شهرت نه دیگر.نوشتن تفنن من نیز نیست . همیشه گفته ام در بعضی افراد نوشتن از تنفس واجب تر است،برای افرادی که خارج از جهان واقع به هر دلیل در دنیای ایده ها شخصیتی از خود را پرورانده اند که راه دیگر برای جدایی از آن نیست .برای همین ما هم می نویسیم چرا که در آن جهان ایده ها درگیریم حتی درگیر تر با این جهان فرومایه و این عوام رذل.در گیری ما اگر در جهان واقع به صورت فحش هست و ناسزا و چاپلوسی و تمجید و تشویق و کلماتی بر مدار هیچ در آن یک جهان می شود نوشته یا برای دیگر هنرمندی موسیقی یا طراحیها...

من در وبلاگ می نویسم برای همین نه به پول می اندیشم نه به شهرت نه به هر زهر مار دیگر .من می نویسم فقط برای اینکه خودم را خالی کنم.فقط برای اینکه تضادهای آن یک جهان دیگر،هوارمی خواهد ، گریه می خواهد ،خنده می خواهد و بلوف و هذیان .

همچنان که سالهاست که هیچ دلیلی برای زندگی در این سختی و بلا نیست ،ولی بازهنوز می خورم و می آشامم و به گفتگوهای سخیف می خندم و به قوالب درد آلود و تکراری می گریم .فقط به این دلیل که طاقت خودکشی ندارم.

در آن یک جهان هم با ایده ها درگیرم و در این دیالکتیک با مفاهیم می نویسم ومی نویسم و می نویسم فقط برای این که شرط ننوشتن این است که در این جهان نباشم و این هم نمی شود مگر این که بر این یک جهان واقعی!! خود را بکشم، که طاقتش را ندارم .

ولی پاره کردن نوشته ها و طرحهایم حق من است همچنان که کاری جدید را که با هزار امید در این جهان شروع کرده ام با وقوف به پوچی آن با فحاشی به خودم و کار و جهانیان می خواهم که به فراموشی بسپارم.که از گرده مسئولیت خود فرواندازم.

نوشتن و نوشتن همچنان تنفس و تنفس ،بی هدف ولی به اجبار همراه با درد ،همراه بازجر،همراه بانفرین پنهان و آشکار در هر دم و بازدم بر خویش ،با نگاهی از سر عجز و این سوال همیشگی که چه می توان کرد ؟وجوابی آشنا که حضورش در من همیشگیست :هیچ